دهه ی فجر دولتی یا مردمی؟

هوالحبیب

دهه ی فجر دولتی یا مردمی؟

دبیری داشتیم عاقل مرد که سن و سالی از او گذشته بود و سر و رویی سپید کرده بود در گذر ایام. دلسوزی اش از برای ما که دانش آموزانش بودیم دلنشین بود و غیر منتظره.
  غیر منتظره از آن جهت که در بین دبیران و اساتید کمتر کسی از عمق جان به بیان خاطرات و تجربیاتش می پرداخت برای دانش آموزانی که تازه در اول راه بودند.

از خاطره های شیرینی که از آن دوران و آن دبیر به یاد دارم گرفتن کتاب رمانی سه جلدی  بود به مناسب روز معلم برای آقای دبیر که رشته اش ادبیات بود و از اهل ادب؛ که بصورت مشارکتی انجام شد، هدیه ای که از بین یازده دوازده نفر دبیرهایی که داشتیم فقط برای او تهیه شد.

روزی خاطره ای گفت از اولین تولید پیکان در ایران، که بر در و دیوار شهر تابلوهایی زدند با این مضمون که «پیکان پدیده ی قرن» آمد و چقدر مردم خوشحال بودند از این پدیده.
آقای دبیر گرچه از لحاظ سیاسی آن دوران نزدیک به جریان اصلاحات بود و ما هم کمی با او زاویه داشتیم در تعلقات سیاسی مان، ولی از آن جهت که او هم متعهد به اخلاق بود و هم متدین به دین همیشه برایمان محترم بود و عزیز مخصوصا آنکه از دلسوزی اش نسبت به شاگردانش بیش از پیش آگاه شده بودیم برای همین نقدهایش هم به نظام و جمهوری اسلامی را از سر همان دلسوزی می دانستیم و استفاده میکردیم و حسابش را با عده ای که از سر عناد تمام دستاوردهای انقلاب را زیر سئوال می بردند جدا می دانستیم.

در جریان حمله ی آمریکا به افغانستان بود و به خاک و خون کشیده شدن مردم بی گناه به اسم مبارزه با تروریسم و طالبان، که استاد در جریان بحثی اشاره کرد که اگر جمهوری اسلامی هیچ کاری هم در طول این سالها نکرده باشد همین کفایت است برای ما که اگر جمهوری اسلامی نبود، امروز جنگنده های آمریکایی برای بمباران و کشتار مردم افغانستان از فرودگاه مشهد بلند می شدند.

حرف استاد به دلم نشست و بعدا در جریان حمله ی آمریکا به عراق بار دیگرسخنان شیرین اش تکرار شد و امروز که مردم مظلوم بحرین به دست نظامیان آل سعود ملعون به شهادت می رسند به یاد آن صحبت ها افتادم برای چندمین بار.

اگر پهلوی بود نه به معنای محمد رضا شاه، بلکه به معنای هر نظام متکی به غرب و آمریکا، هر نظام بله قربان گو و ترسو نسبت به آمریکا، هر نظام باج بده نسبت به غرب، هر نظام ترسو و مرعوب از تهدید ها و تحریم ها(مانند کشورهای حاشیه خلیج و ترکیه و ...)، باید و حتما خاکمان پر بود از آمریکایی ها و ناتو برای حمله به افغانستان و عراق و سرکوب مردم بحرین و اصولا دیگر جبهه ای به معنای مقاوت و حماس و حزب الله نبود. و آمریکا پایگاه های نظامی اش را به جای کشورهای عربی خلیج نشین به ایران منتقل می کرد.

متاسفانه بعضی از مسئولین نمی دانند چطور باید از دستاوردهای نظام دفاع کنند. دهه فجر که می شود آمار می دهند که پهلوی آنقدر جاده ساخته است و ما هم آنقدر! نه آنکه پهلوی کاری کرده است یا ما خیلی کار کرده ایم! نه! بحث بر سر این است که بهبود وضعیت معیشتی و رفاهی مردم وظیفه ی مسئولین است و هر چقدر هم کار کنند منتی بر سر مردم ندارند که به گفته ی حضرت امام، مسئولین نوکر مردم اند و مردم ولی نعمت آنها! اگر قرار است هم آماری داده شود و استدلالی از دستاوردهای انقلاب بشود، حرفی زده بشود و سخنی گفته شود که  باید از سر منطق باشد و خلوص! و نه بخاطر تبلیغات انتخاباتی و رسانه ای! و یا رفع وظیفه مسئول بودن زدن چهار پرچم و پلاکارد بر سر در اداره ها و ساختمان های دولتی!

دهه ی فجر دهه ای است مردمی، که تبلورش بیست و دو بهمن ماه ست، ولی چه باید گفت از فعالیت ها و هنرهایی که مسئولین مربوطه از خود بروز می دهند در بزرگداشت آن ایام فرخنده!

اول آنکه دریغ از کمی خلاقیت و هنر متعهد! دوم افسوس از پول بیت المالی که به دست مسئولین به چاه انداخته می شود! برای من همیشه در ایام دهه فجر و رحلت امام این سئوال پیش می آید که اگر امام زنده بود و آقایان وزرا و وکلا با آن تاج های گل کذایی به دیدنشان می رفتند چه به ایشان می گفتند! اصلا راهشان می دادند یا نه! امامی که در استفاده از ریال به ریال بیت المال حساس بودند در قبال این چنین اسراف هایی چه  می گفتند!

آقایان وزرا و وکلای مدعی ولایت از هر سه قوه، مگر نمی بینند که رهبر انقلاب هر بار که به زیارت مرقد حضرت امام می روند بدون این تشریفات ظاهری می روند!

ماجرای تبلیغات ضد فرهنگی دولتیهای (به معنای دستگاه هایی مختلف قوا)  ما تمامی ندارد! نگاهی گذرا داشته باشیم به سفرهای رهبر انقلاب به شهرهای مختلف! همیشه زیباترین مناظر استقبال آنجاهاست که مردم با خلاقیت خود و با هزینه ی شخصی خود دست به ابتکاری هنری زده اند و آمدن رهبر را خوشامد گفته اند و معمولا ناراحت کننده ترین مناظر هم مربوط به بنر هایی است که با بودجه ی بیت المال زده می شود و گوش مسئولین هم بدهکار نیست که شخص حضرت آقا موافق نیستند با آن کارها! ولی کو گوش شنوا؟!!

حقیقت آن است که هر دستگاهی که بیشتر بنر می زند و نشریه چاپ می کند و ... بیشتر شک می کنم که نکند اینها در یک سال گذشته کاری نکرده اند که اینچنین دارند برای قبولاندن خودشان به مردم تبلیغات آنچنانی می کنند مخصوصا آن دستگاه هایی که متولی کار های فرهنگی و تبلیغی دهه فجر نیستند و چنین خرج های کذایی می کنند.
این نکته می تواند قابل توجه تمام دستگاه های دولتی در دولت، مجلس و قوه قضایه باشد که بهترین تبلیغ برای نظام خصوصا در دهه فجر خدمت بیشتر به مردم است و رفع مشکلات آنهاست، باز کردن گره ای از مشکلاتشان و تسریع در انجام اموراتشان! تسریع در یک فرآیند اداری که نباید دو روزی بیشتر طول بکشد بجای آن که بی جهت یک ماه طول بکشد و وقت مردم را بگیرد و ذهن شان را مشوش کند بهتر و ثمر بخش تر از هزینه های پارچه نوشته ها و بنرها و تیزرهای تبلیغاتی و ... است که فقط اسراف بیت المال است !

مردم آنقدر آگاه است که اگر ببیند انقلاب به حضورشان نیاز دارد به ندای رهبرشان لبیک بگویند و خود به میدان می آیند و نه دی را رقم می زنند و منتظر نظر و تصمیم فلان مقام اجرایی و دادن بیانیه و زدن تبلیغات و پوستر و ... او نمی مانند بلکه خود بر روی یک مقواپاره ای در خانه اشان حرف دلشان را می نویسند و تبدلیش می کنند به یک پوستر ارزان قیمت و البته ده ها و ده ها برابر اثر بخش تر از پوستر های دولتی!!!

برچسب‌ها: دهه فجر, تبلیغات